De lerares zag dat de jongen altijd te laat was en slechte zin had – dan ontdekt ze de pijnlijke waarheid

Leraren doen zoveel meer dan alleen kennis overdragen. Leraren helpen ons op een manier die voor veel leerlingen verder gaat dan alleen maar een diploma te halen.

Het verhaal hieronder is niet gebaseerd op ware personen, maar leert ons wel dingen over hoe belangrijk het is om goed op elkaar te letten.

Lerares Jean Thompson ontmoette de klas van Teddy Stoddard op de eerste schooldag van vijfde schooljaar van de lagere school. Ze sprak met de kinderen over de gedragsregels, en dat iedereen met respect zou worden behandeld.

Maar dit bleek niet makkelijk te zijn. Op de derde rij zat Teddy. Jean zag dat hij zich afzonderde van de andere kinderen in de pauze. Zijn kleren zaten slordig en hij had altijd een beetje extra aandacht nodig.

Omdat hij vaak boos was en onbeschoft was, wilden andere kinderen niet met hem spelen. Tijdens de eerste paar maanden, merkte ze dat hij ook worstelde met zijn cijfers, en ze vroeg zich vaak af hoe ze de jongen zou kunnen helpen.

Toen ze zijn rapporten van zijn vorige leraren las, was ze verrast. De leraar uit klas 1 had geschreven: “Teddy is een vrolijke, nieuwsgierige jongen met een hartverwarmende lach. Hij voert alle taken op een bevredigende wijze uit en gaat goed om met zijn klasgenoten. Het is een eer om hem iets te leren.”

De leraar uit klas 2 schreef: “Teddy is een uitstekende student. Zijn klasgenoten mogen hem graag, maar hij is bezorgd omdat zijn moeder een terminale ziekte heeft. De familie heeft het hier heel moeilijk mee.”

Op het rapport van klas 3 stond: “Teddy blijft worstelen met school, de dood van zijn moeder is zeer moeilijk voor hem. Hij doet zijn best, maar zijn vader heeft niet veel belangstelling voor hem. Zijn thuissituatie zal binnenkort een negatieve invloed op hem hebben als er niets gebeurt.”

En de lerares uit klas 4 schreef: “Teddy is teruggetrokken en toont geen interesse in school en leren. Hij heeft weinig vrienden en hij slaapt soms in de klas. Hij komt vaak te laat en het kan snel een groot probleem worden.”

Jean begreep het probleem, maar wat kon ze doen?

Toen het eerste deel van het schooljaar voorbij was, stond Kerstmis voor de deur. De leerlingen hadden allemaal kleine geschenkjes meegenomen voor Jean, in mooi inpakpapier met lintjes. Alleen Teddy’s cadeautje was slordig ingepakt in bruin papier, afkomstig van een papieren tasje.

Jean opende alle cadeautjes. Sommige kinderen lachten toen ze Teddy’s cadeau openmaakte. Het was een plastic armband en een parfumflesje met nog een restje parfum. Jean verbood de kinderen om te lachen, en gaf Teddy een compliment voor de mooie armband. Ze deed een beetje parfum op haar polsen en Teddy zei meteen: “Nu ruik je naar mijn moeder!”

Nadat de kinderen die dag naar huis waren gegaan, vroeg Jean Teddy om nog even te blijven. Vanaf die dag, besteedde ze extra tijd aan Teddy. Ze gaf hem aandacht en moedigde hem aan. Hoe meer aandacht de jongen kreeg, hoe beter hij in zijn vel zat.

Toen het schooljaar ten einde liep, waren Teddy’s prestaties sterk verbeterd. Hij was een van de beste in zijn klas.

Een jaar later, vond Jean een brief op haar deurmat. Hij was van Teddy, die haar schreef dat van alle leraren die hij op de lagere school had gehad, zij de beste was.

Zes jaar gingen voorbij voordat ze opnieuw een brief van Teddy kreeg. Hij schreef dat hij klaar was met de middelbare school, en ze nog steeds zijn favoriete lerares was.

Vier jaar later kreeg ze er weer één. Teddy vertelde me dat hij vaak niet altijd gemotiveerd was geweest, maar hij was inmiddels afgestudeerd aan de universiteit. Hij verzekerde haar dat ze nog steeds zijn favoriete lerares was.

Vier jaar verstreken en Jean kreeg opnieuw een brief. Deze keer schreef Teddy over zijn promotieonderzoek. Hij verzekerde haar nogmaals dat Jean zijn favoriete lerares was. Dit keer was de brief ondertekend met: “Theodore F. Stoddard, doctor in de geneeskunde”.

En later volgde een brief, waarin Teddy schreef dat ging trouwen. Hij legde uit dat zijn vader een paar jaar geleden was overleden, en vroeg of Jean bij hem aan tafel wilde zitten, op de plaats waar de moeder van de bruidegom traditioneel zit.

Jean was dolblij en zei ja. Op de trouwdag droeg ze plastic armband die ze had vele jaren geleden had gekregen. Ze had ook nog wat parfum opgedaan uit het flesje wat ze gekregen had, zodat ze zou ruiken als Teddy’s moeder.

Je weet nooit hoe belangrijk jouw aandacht voor anderen kan zijn. Met een beetje extra zorg voor elkaar – vooral voor kinderen, maken we de wereld een beetje mooier!


You may also like...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>